Historia Więckowic

W XV wieku należały do prebendy więckowskiej w katedrze krakowskiej i władał nią historyk Jan Długosz. Od połowy XV wieku w źródłach wymieniana jest karczma Lipka, założona na rolach wsi Kobylany wymieszanych z ziemiami Więckowic. Karczma ta z czasem przekształciła w odrębną osadę, dziś część Więckowic.

Najciekawszą budowlą Więckowic jest zespół podworski z XIX wieku (dawna siedziba Skrzyńskich), na który składają się: piętrowy dwór w stylu neogotyckim, spichlerz, dawna wozownia przebudowana na kaplicę i pralnia.

Dawna chlewnia w latach 60-tych XX wieku została przerobiona na pawilon mieszkalny. Wszystkie te zabudowania znajdują się w rozległym parku, w którym zachowało się kilka starych drzew uznanych za pomniki przyrody. Od 1953 r. cały zespół podworski zajmuje Państwowy Dom Pomocy Społecznej dla Dorosłych.

 

palac

 

PISALI O WIĘCKOWICACH:

„Więckowice – pierwsze wzmianki o wsi z 1440 r. pochodzą od Jana Długosza, który wówczas posiadał ją na uposażeniu jako prebendę krakowskiej kapituły katedralnej. W 1804 r. sekularyzowane wcześniej przez rząd austriacki dobra więckowickie zakupił krakowski adwokat Kajetan Florkiewicz, który jednak za swą rezydencję obrał Młoszową k. Trzebini, nabytą praktycznie w tym samym czasie. Więckowice pozostały jednak przy Florkiewiczach do końca XIX w. Im też należy zawdzięczać wzniesienie w 2 poł. XIX w. neogotyckiego dworu. W jego otoczeniu zachowały się również spichlerz z 1 poł. XIX w., dawna wozownia i inne budynki gospodarcze, które zostały adaptowane na potrzeby działającego tu od 1953 r. Domu Pomocy Społecznej. Całość założenia otacza rozległy park krajobrazowy.”
Krzysztof Pucek

„…u Długosza WYANCZKOWICZE, wieś w powiecie krakowskim, parafia rzymsko-katolicka na południowej stronie torów drogi żelaznej, północnej między stacją Zabierzów i Krzeszowice. Odległość od Zabierzowa 4 kilometry. Gmina ma 44 domy i 278 mieszkańców, a obszar więckowicki – posesji 5 i 37 mieszkańców. Gdy trzymał ją Jan Długosz historyk, miała piękny dwór, role i łąki, a kmiecie w liczbie ośmiu płacili po grzywnie i dawali różne daniny podobnież młynarz, karczmarz i zagrodnicy.”
Słownik geograficzny Królestwa Polskiego wydany pod red. Bronisława Chlebowskiego z 1893r.

„Cały zespół dworski otoczono murem z bramą wjazdową o charakterze romantycznym. Obiekty umieszczone są w rejestrze zabytków i objęte ochroną. Na terenie dworku podziwiać możemy dzwon z 1875 roku oraz umieszczoną w klombie przed pałacykiem figurę świętego Floriana z 1871 roku. Przed II wojną światową folwark przeszedł w posiadanie rodziny Skrzyńskich, natomiast po wojnie w tych budynkach powstała Szkoła Rolnicza. Od 1953 roku obiekt przejął ówczesny resort opieki społecznej tworząc Państwowy Dom Pomocy Społecznej.”
Znad Rudawy miesięcznik Gminy Zabierzów, październik 2007, Magdalena Banyś